‌نگرانی زنان از بازگشت دوره سیاه طالبان

apw woman photos.jpg

فریحه اختری


 


 


طالبان با تفسیر افراطی از دین تصویر وحشتناک از جایگاه زنان در دوره حکومت شان به نمایش گذاشتند، سطح زنده‌گی پائین، پامال شدن حقوق انسانی افراد و بازگشت به یک دوره سیاه قرون وسطایی از مشخصات بارز این دوره سیاه در افغانستان بشمار میرود، زنان افغان در دوره طالبان ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود را از دست دادند، جایگاه زنان به عنوان یک انسان آزاد زیر پا شده و به عنوان جنس دوم در گرو مالکیت مرد قرار گرفتند، زنان افغانستان در دوره امارت اسلامی طالبان تمام حقوق و آزادی های اساسی شان را که با مبارزه در دوره های پیشین بدست آورده بودند از دست دادند.
تصویر زنده‌گی فلاکتبار زنان افغان در دوره طالبان هنوزم از ذهن زنان رنج دیده این سرزمین پاک نشده است، طالبان با به حاشیه راندن زنان و سرکوب بی قید و شرط انان بزرگترین خیانت را در حق زنان افغان انجام دادند و با استفاده از دستگاه حکومت با پشتبانی متون دینی زنان کشور را بشدت منزوی، و شکنجه کرده و در مواردی هم بدون موجودیت حکم محکمه با صلاحیت زنان را برای خطا های کوچک انسانی در‌ ملای عام بقتل رسانیدند.
در دوره امارت اسلامی زنان از جامعه رانده شده و در خانه ها زندانی شدند، جایگاهی برای زن در نهاد های حکومتی وجود نداشت، زنان در دوره طالبان نمیتوانستند به مکتب بروند و تحصیل کنند انها حق نداشتند تنها و بدون محرم شرعی از خانه بیرون شوند، حق انتخاب پوشش از زنان کشور گرفته شده و حتی بخاطر شنیده شدن صدایشان هم در بیرون از خانه از سوی نیرو های طالب با شلاق لت و کوب میشدند.
تصور چنین زنده‌گی وحشتناک برای نسل نوین که بعد از حکومت طالب شکل گرفته نه تنها غیر قابل تصور بلکه وحشتناک است.
نسل نوین در مناطق زیر تسلط حکومت با پشتبانی حکومت و حمایت های بین المللی در حدی از حقوق و آزادی های اولیه شان برخوردار هستند، زنان امروز به مکتب میروند و تحصیل میکنند، حق کار و حق سفر را دارند، برای داشتن یک زنده‌گی مستقل تلاش کرده، نقش انان در ادارات دولتی پر رنگتر شده و برای برابری و آزادی مبارزه میکنند.
و این در حالیست که طالبان همچنان رویکرد گذشته شان در برابر زنان را در مناطق تحت تسلط شان تغیر نداده‌اند.
با به میان امدن گفتگو های صلح و شریک شدن طالبان در قدرت نگرانی از سردچار شدن به سرنوشت زنان عصر طالبان برای نسل جوان افزایش یافته است، و همچنان نگرانی از اینکه ایا گروه ارتجاعی طالب توانایی توافق نمودن با شرایط نوین زنده‌گی‌ زنان کشور و آرمان های که زنان افغان برای داشتن انها مبارزه میکنند را دارند یا نه، یا اینکه طالبان چطور میتوانند در برابر خواست های مشروع و انسانی زنان موافقت نشان دهند و ایا تضمینی وجود دارد که انها دوباره به رویکرد ضرب و شتم،  شلاق و ترور رو نیاورند.
موضوع صلح و بمیان آمدن آرامی سرتاسری برای مردم افغانستان آرزوی دیرینه‌ی است؛ در طول سالها جنگ و خشونت زنان کشور متضرر اصلی بودند، و بار سنگین مشکلات بر دوش انها گذاشته شد، در طول این سالهای طولانی بعد از حکومت سیاه طالبان همچنان حقوق زنان افغان در مناطق تحت حاکمیت طالب پامال شده میرود و نیرو های مرتجع طالب همچنان از زنان کشور قربانی میگیرند، در بعضی موارد تصاویر از محکمه های صحرایی زنان همگانی شد و در اکثر موارد هم قضایای خشونت علیه زن در مناطق تحت سلطه طالبان بدور از پرده رسانه ها خاموش مانده است.
امروزه زنان افغان با اضطراب بزرگی رو به رو هستند، انها نه میتوانند ادامه جنگ و خشونت ها را تحمل کنند و نه هم حاضر به قربانی شدن حقوق و آزادی های انسانی شان بدست گروه طالبان هستند.
زنان افغانیکه با قبول تمام شرایط سخت و سنتی جامعه برای برابری، حق تحصیل، حق انتخاب پوشش، حق کار، حق سرپرستی اطفال، حق طلاق، حق سقط جنین و حق زنده‌گی مستقل مبارزه میکنند دیگر‌ نمیخواهند به عنوان قربانی در بحث های صلح حقوق انسانی شان به نفع تفکر طالبانی نادیده گرفته شود.
طالبان با تاریخچه و رویکرد های ظالمانه در طول دو دهه گذشته مردمان کشور را در فقر و بدبختی نگهداشته و به هر شکلی بقتل رسانده و حقوق انسانی شانرا سلب کردند، انها خشونت های غیر قابل بخشش‌ را در حق زنان افغان انجام داده و اینکه برای جبران اشتباهات بزرگ شان نوبت سران ان گروه است تا به صلح و زنده‌گی‌ امن لبیک گفته و حسن نیت شانرا در برابر اینده مردم افغانستان نشان بدهند و نگذارند همچون قبل حقوق و ازادی های فردی و انسانی افراد دستخوش خشونت قرار بگیرد.